مشمومه « 56 » ضرر نرساند آكل « 57 » آن را ؛ و لهذا زهد در حلال دنيا ، نفل « 58 » و مستحبّ است و ميل در آن - به اصرار و محبّت - مكروه است . پس اگر جاهل محبّ دنيا بداند آنچه را زاهد عارف به آن داند و بيند ، هرآينه اجتناب مىنمايد از آن ، و اگر مستور گردد از زاهد عارف به دنيا آنچه مستور است از جاهل محبّ دنيا ، هرآينه محبّت حاصل كند به آن و داخل شود در آن ، « عصمنا اللّه و ايّاكم من الجهل و العمى بجاه المصطفى و المرتضى و آلهما الطّاهرين عليهم الصّلاة و السّلام » « 59 » . و امّا دنياى بلاغ ، آن است كه باعث بلوغ به آخرت و حصول درجات قرب الهى گردد ؛ چه ، بلوغ به آنها ، موقوف بر طاعت و عبادت و امتثال اوامر الهى است ؛ و آن موقوف است بر قوام بنيهء انسانيّه ، و قوام بنيه در دنيا بر غذائى است كه سدّ جوع نمايد ، اگرچه غليظ باشد ، و بر آبى است كه دفع عطش كند ، اگرچه گرم باشد ، و بر لباسى است كه ستر عورت نمايد ، اگرچه خشن باشد ، و بر خانه‌اى است كه مسكن شود ، اگرچه محقّر باشد ؛ و چاره از اين چهار از براى قوام بدن و زيست در دنيا نيست ، و تمام انبياء و اوصياء و اولياء و مؤمنين و ساير مردم ، محتاج به اين‌قدر از دنيا مىباشند كه توانند در دنيا معاش و زندگانى نمايند ، و ما سواى اين چهار را فضول دنيا نامند ؛ و اين‌قدر كه اسراف و زيادتى در آن نيست ، واجب است از دنيا و مأمور به است ؛ چنان‌كه حقّ - جلّ و علا -

--> ( 56 ) - خوش‌بو ( 57 ) - خورنده ( 58 ) - كار پسنديده از نظر شريعت ( 59 ) - خدا ما و شما را از نادانى و كورى ( باطن ) نگه دارد ، به جاه محمّد مصطفى و علىّ مرتضى و دودمان پاك ايشان كه درود بر ايشان باد .